Instalacja i tryby pracy

KsięgoPlus to zawsze dwa osobne elementy — serwer, gdzie żyją dane, i klient, czyli okno, w którym pracujesz. Ta strona pokazuje, jak zainstalować oba na Windows, Linuksie i w Dockerze, oraz jakie masz do wyboru sposoby ich ustawienia względem siebie.

Windows

Jeden instalator ksiegoplus-setup.exe — nie dwa osobne. Zawsze instaluje klienta. Dodatkowo, opcjonalnym (domyślnie odznaczonym) komponentem „Serwer (z automatyczną aktualizacją)", możesz doinstalować też serwer na tym samym komputerze — instalator rejestruje go wtedy jako prawdziwą usługę Windows, uruchamianą automatycznie przy starcie systemu, bez potrzeby ręcznego klikania niczego po restarcie komputera.

Jeśli ten komputer ma być tylko klientem, łączącym się z serwerem stojącym gdzie indziej (np. w biurze rachunkowym, gdzie serwer trzyma jedna osoba, a łączy się kilka), po prostu nie zaznaczasz komponentu serwera — instalator postawi samo okno klienckie.

Linux (pakiety `.deb`/`.rpm`)

Zamiast pojedynczego pliku, instalacja z prawdziwego repozytorium apt albo rpm, hostowanego przez firmę:

# Debian/Ubuntu
curl -fsSL https://<adres-portalu>/apt/ksiegoplus-archive-keyring.asc | gpg --dearmor | sudo tee /usr/share/keyrings/ksiegoplus-archive-keyring.gpg >/dev/null
echo "deb [signed-by=/usr/share/keyrings/ksiegoplus-archive-keyring.gpg] https://<adres-portalu>/apt stable main" | sudo tee /etc/apt/sources.list.d/ksiegoplus.list
sudo apt-get update && sudo apt-get install ksiegoplus

# Fedora/RHEL/Rocky itp.
sudo rpm --import https://<adres-portalu>/rpm/RPM-GPG-KEY-ksiegoplus
sudo tee /etc/yum.repos.d/ksiegoplus.repo >/dev/null <<'EOF'
[ksiegoplus]
name=KsięgoPlus
baseurl=https://<adres-portalu>/rpm
enabled=1
gpgcheck=1
gpgkey=https://<adres-portalu>/rpm/RPM-GPG-KEY-ksiegoplus
EOF
sudo dnf install ksiegoplus

(<adres-portalu> zastępujesz rzeczywistym adresem, który dostałeś/aś od dostawcy). Pakiet od razu instaluje serwer jako usługę systemową (systemd), która startuje sama przy uruchomieniu maszyny, oraz konfigurację w /etc/ksiegoplus/ksiegoplus.env — usunięcie pakietu nie kasuje Twoich danych ani konfiguracji, to świadoma decyzja instalatora, nie coś, co musisz osobno zabezpieczyć.

Klienta na Linuksie doinstalowujesz osobno (wymaga GTK/WebKit na maszynie) — zapytaj dostawcę o dokładny sposób dla Twojej dystrybucji, jeśli nie masz gotowego pakietu.

Docker

Alternatywa dla instalacji natywnej — serwer (nie klient — klienta zawsze instalujesz natywnie, Docker dotyczy tylko serwera) jako gotowy obraz kontenera:

docker run --rm -p 8080:8080 -v ksiegoplus_server_data:/data \
    -v /etc/machine-id:/etc/machine-id:ro ksiegoplus-server

Montowanie /etc/machine-id nie jest opcjonalne — to na jego podstawie liczy się unikalny identyfikator Twojej instalacji, od którego zależy licencja; bez tego montowania każde odtworzenie kontenera dostałoby inny identyfikator i unieważniało poprzednio wystawioną licencję.

Kontener nie aktualizuje się sam — to świadoma różnica względem instalacji natywnej (patrz niżej): w Dockerze aktualizujesz przez docker compose pull && up -d, a przełącznik „Automatyczne aktualizacje" w zakładce Administracja > Aktualizacje jest tam wyszarzony z wyjaśnieniem, dlaczego. Program zawsze poinformuje Cię, że jest nowsza wersja — nigdy nie spróbuje sam podmienić działającego kontenera.

Trzy sposoby ustawienia serwera i klienta względem siebie

Nie ma osobnych „trybów" do wybrania przy instalacji — to, jak pracujesz, wynika po prostu z tego, co i gdzie uruchomisz:

Serwer i klient na jednym komputerze — najczęstszy przypadek, jedna osoba/jedna firma: oba elementy stoją na tej samej maszynie, klient łączy się z serwerem lokalnym. Dokładny opis pierwszego uruchomienia w tej konfiguracji znajdziesz na stronie Pierwsze kroki.
Sam klient, łączący się z serwerem gdzie indziej — biuro rachunkowe z kilkoma stanowiskami: jeden serwer (na komputerze w biurze albo w chmurze), wielu klientów łączy się do niego przez sieć. Na ekranie „Wybierz serwer" klient sam wykrywa serwery w lokalnej sieci (przycisk „Skanuj sieć lokalną") albo dodajesz adres ręcznie.
Sam serwer, bez żadnego okna (tzw. „web-server") — serwer uruchomiony z flagą wskazującą pracę bez GUI, myślany do pracy zdalnej z wieloma jednoczesnymi klientami. W tym trybie serwer wystawia dodatkowo mały panel GET /admin (dostępny tylko z tej samej maszyny, nie z sieci) do pierwszego założenia konta i importu licencji, zanim jakikolwiek klient się połączy.

We wszystkich trzech przypadkach komunikacja między klientem a serwerem zawsze idzie przez natywne okno klienta — zwykła przeglądarka wskazana bezpośrednio na adres serwera nie pokaże aplikacji księgowej.

Automatyczny start i aktualizacje (instalacja natywna)

Na instalacji natywnej (nie Docker) to, co rejestruje się jako usługa uruchamiana automatycznie przy starcie systemu, nadzoruje też sam serwer — pilnuje, żeby wstał ponownie po awarii, i (jeśli włączysz to w zakładce Administracja > Aktualizacje — domyślnie wyłączone) samo sprawdza, pobiera i podmienia nowszą, podpisaną wersję, z automatycznym wycofaniem, gdyby coś poszło nie tak na dowolnym etapie. Więcej o samym ekranie sterowania aktualizacjami (w tym przycisku „Zainstaluj teraz" i popupie o dostępnej wersji) opisuje strona Administracja.

Dane programu

Zarówno serwer, jak i klient trzymają swoje dane (baza organizacji, licencja, zapisane adresy serwerów) w katalogu danych — domyślnie w standardowym katalogu konfiguracji Twojego systemu operacyjnego, chyba że przy uruchomieniu wskazano inny. Nie musisz nic z tym robić na co dzień — warto tylko wiedzieć, że to stamtąd biorą się kopie zapasowe opisane na stronie Administracja.